“What are you doing?” Wat ben je nu, op dit moment, aan het doen? Waar ben je mee bezig. Een erg persoonlijke vraag die ook nog eens doelt op een momentopname. Over vijf minuten, over een uur of straks is er weer een andere actie.
Dit geeft eigenlijk al aan, dat Twitter,
want daar heb ik het over, bij uitstek bedoeld is voor communicatie tussen mensen. Want mensen doen van alles op een dag, mensen onderhouden netwerken, breiden die uit of verdiepen de contacten die ze hebben. En het zijn alleen mensen die op andere mensen kunnen reageren en een mening kunnen geven, of informatie doorgeven, of een tip, of iets aardigs kunnen zeggen. Dit alles in tegenstelling tot een organisatie of bedrijf.
Natuurlijk doet een bedrijf ook wat. Alleen is die actie niet steeds iets anders. En natuurlijk zijn de hoofdactiviteiten van een bedrijf, of overheidsinstelling wel in een heleboel kleinere acties op te delen, maar een vraag stellen als “What are you doing?” wat ben je nu aan het doen, is op een organisatie niet zo van toepassing en eigenlijk wel een wat rare vraag. Ik vraag toch ook niet aan een slagerij of supermarkt “Wat ben je aan het doen?”.
Dit geeft naar mijn mening al aan, dat Twitter eigenlijk helemaal geen communicatiemiddel is voor een bedrijf of organisatie op zich, maar natuurlijk weer wel voor de mensen die in die organisatie aan het werk zijn. Maar een bedrijf als “persoon” op zichzelf, dat tweet “Ik ben nu 5000 fietsbanden aan het produceren.” of “Mijn medewerkers zijn nu reclame aan het opzetten voor merk X” is ook raar.
Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat ik het nu wat in het belachelijke trek, maar dit is om aan te geven dat Twitter vooral een mensen-communicatiemiddel is. En ja, heel veel bedrijven hebben toch een Twitter-account en worden veel gevolgd. En soms heeft dat inderdaad wel zin: aanbiedingen van de supermarkt, treinvertragingen, files, etcetera. Toch is hier nooit echt sprake van een interactie. Er valt niet op te reageren en als je dat wel doet zul je zelden een antwoord terugkrijgen. het zijn niet de accounts, niet de contacten waar je je netwerk mee opbouwt.
Daarom denk ik dat elk bedrijf en elke organisatie of overheidsinstelling, die overweegt om op bedrijfs- of organisatienaam een Twitter-account te openen, zich moet afvragen of ze wel wat informatiefs te melden hebben aan personen die Twitter gebruiken als communicatiemiddel. Voor veel media zal dat misschien wel het geval zijn, alsook wellicht voor openbaar vervoersbedrijven. Dan heeft een Twitter-account op naam van de organisatie zin.
Zo niet, en dat zal voor het merendeel gelden, dan lijkt het mij beter om wat moeite te doen om onder werknemers die Twitter graag willen gebruiken, afspraken te maken over hoe je daar dan mee omgaat binnen de organisatie. Dat je bijvoorbeeld afspreekt welke soort informatie je wel of beter niet kunt tweeten. Want contacten leggen en netwerken met de mensen binnen een organisatie, dàt is wel weer één van de voordelen van Twitter. En zeker voor overheidsinstellingen, die toch al de naam hebben erg log en gesloten te zijn, kan het een verademing betekenen wanneer de medewerkers via Twitter aan de ‘buitenwereld’ vertellen wat ze nou zo de hele dag bezig houdt. Want werken bij een overheidsinstelling heet natuurlijk niet voor niks een “openbaar ambt”.
In deze serie verschenen eerder de volgende artikelen:
Ik tweet, jij tweet, wij tweeten (11 mei)
Een netwerk opbouwen in Twitter (12 mei)
No related posts.
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
